Op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik meer tijd besteedde aan het onderhouden van mijn productiviteitssysteem dan aan het daadwerkelijke werk. Elke taak stond in Todoist. Elke onvoltooide gedachte, idee of visie belandde in Obsidian. Elke repetitieve handeling was afhankelijk van herinneringen of dunne lagen automatisering die aan het besturingssysteem waren gekoppeld. Elk hulpmiddel werkte op zich prima. Maar samen vormden ze een workflow die gefragmenteerd, irritant en vreemd fragiel aanvoelde, als een Rube Goldberg-machine die op milde angst draait.
Dus ik deed iets wat de moderne productiviteitscultuur ten zeerste afraadt. Ik verwijderde ze alle drie en besloot te kijken wat er zou gebeuren als ik Linux deze taken liet afhandelen. Geen nieuwe applicaties. Geen slimme alternatieven. Alleen het besturingssysteem, een paar conventies en de bereidheid om het ongemak lang genoeg te verdragen om te zien of het vanzelf zou verdwijnen.
Snelle links
Productiviteitsapps hebben problemen opgelost die ik nu niet meer heb.
Hoe zorgde de opeenstapeling van gereedschappen voor een ongemerkte toename van wrijving?
Todoist was de eerste tool die ik in twijfel trok.Het veranderde stilletjes in een tweede inbox, gevuld met van alles, van echt belangrijk werk tot vage herinneringen aan dingen waar ik misschien ooit nog eens over na wilde denken. Elke nieuwe taak leidde tot een wervelwind aan kleine beslissingen. Moest deze taak een deadline, een project, een classificatie of een prioriteit hebben? Geen van deze wrijvingen was echt groot, maar het was wel erg constant.
Obsidian bood een ander soort cloud. Ik vond het idee van een tweede brein wel aantrekkelijk. Ik was gecharmeerd van de backlinks, de grafieken en de gestructureerde mapstructuren. Wat ik minder prettig vond, was het aanhoudende vragen stellen. Wat betreft de vraag of iets van Obsidian, Todoist of ergens anders is.De feedback raakte steeds verder verwijderd van het werk dat het moest ondersteunen, en systeembeheer werd een functie met eisen die verdacht veel leken op die van de eigenlijke baan.
De automatiseringslaag was de meest heimelijke boosdoener. Ik gebruikte herinneringen en simpele tools om repetitieve taken af te handelen in plaats van ze goed op te lossen. Backups werden uitgevoerd op basis van schuldgevoel in plaats van logica. De stappen voor het instellen van een project zaten volledig in mijn hoofd opgeslagen, een onbetrouwbare plek om acties te bewaren.
Geen van deze tools was slecht. Het probleem was dat ik de verbindende factor werd, constant aan het vertalen tussen systemen die geen idee hadden van elkaars bestaan.
Ik heb elke applicatie vervangen door een tool die Linux al biedt.
Taakbeheer, feedback en automatisering zonder extra software.
Het vervangen van Todoist was een risico, maar bleek een nuttige les. Ik ben gestopt met het bijhouden van abstracte taken en heb het bestandssysteem de bron van waarheid laten worden. Actief werk bevindt zich nu in duidelijk benoemde projectmappen. In elke map staat een eenvoudig TODO.md-bestand in platte tekst. Als een taak belangrijk is, staat deze bij de bijbehorende bestanden. Zo niet, dan wordt deze niet bijgehouden.
Deze ene beslissing elimineerde een complete categorie overheadkosten. Er waren geen projecten meer om te overzien, geen prioriteiten om tot in detail te beheren en geen kerkhof voor taken die ik uit verantwoordelijkheidsgevoel had laten liggen. Het werk zelf werd de takenlijst.
Obsidian is vervangen door standaard Markdown-bestanden die direct in projectmappen worden opgeslagen. Notities vormen niet langer een parallelle wereld; ze zijn nu een integraal onderdeel van de workflow. Onderzoek staat naast concepten en notulen van vergaderingen staan naast de eindproducten. Alles is doorzoekbaar met behulp van standaard Linux-tools zoals... grep أو ripgrepHet is leesbaar in elke editor en is beschermd tegen licentiewijzigingen of corruptie van de database.
Het loslaten van Obsidian betekent ook het loslaten van het idee dat kennis voortdurend moet worden herzien om bruikbaar te blijven. In de praktijk is nabijheid belangrijker dan structuur. Observaties zijn het meest waardevol wanneer ze zich dicht bij het object bevinden waarop ze betrekking hebben.
Automatisering was waar Linux echt zijn ware potentie liet zien. Herinneringen en halfslachtige oplossingen werden vervangen door shellscripts, uitgevoerd door... cron of timers systemdAfhankelijk van het gewenste niveau van controle en registratie, worden back-ups nu uitgevoerd via rsync Volgens een vast schema. Opschoonprogramma's verwijderen automatisch oude bestanden. Projectconfiguratieprogramma's maken mappen en sjablonen aan zonder dat u erom hoeft te vragen. Niets is ingewikkeld, niets is verborgen, alles is platte tekst die precies doet wat er beloofd wordt.
Wat veranderde er nu eigenlijk toen de apps verdwenen?
Minder beslissingen, sneller herstel en minder mentale belasting.
Het eerste wat me opviel, was de rust. Todoist herinnerde me niet langer aan taken die alleen in theorie zinvol waren. Obsidian verleidde me niet langer om mijn notities te herorganiseren in plaats van het werk af te maken. Automatisering was niet langer afhankelijk van mijn geheugen of motivatie.
Het constant wisselen tussen verschillende taken nam aanzienlijk af, omdat het werk niet langer verspreid was over verschillende tools. Wanneer ik na een pauze weer aan een project begon, was alles er nog: bestanden, notities en context. Ik hoefde niet meer te zoeken naar informatie in mijn geheugen.
Het herstelproces verloopt ook sneller. De map geeft een helder beeld van de werkstatus, zoals geen enkele andere taakbeheerder dat kan. Je kunt zien wat er gaande is, wat nog niet is afgerond en wat er voor het laatst is gedaan, zonder dat je een kale lijst hoeft te raadplegen.
Ik maak me ook geen zorgen meer over synchronisatieproblemen, beschadigde databases of abonnementsniveaus die stiekem functies afsnoepen. Tekstbestanden en shellscripts worden niet stiekem ambitieus. Ze werken of ze falen luidruchtig, en dat is precies wat je wilt van de tools waar je dagelijks op vertrouwt. Een lokale aanpak van het werk waarderen. Het maakte een groot verschil. Niets belangrijks verdween. Wat wel verdween, was de wrijving, waarvan ik ten onrechte dacht dat het een structuur was.
Waarom lukte dit? Simpelweg omdat het Linux was.
Een systeem dat is ontworpen om gereedschap te vervangen in plaats van te assembleren.
Dit experiment werkt omdat Linux bestanden, scripts en automatisering als volwaardige onderdelen beschouwt, en niet als premiumfuncties. Het systeem verwacht dat je kleinere tools integreert in plaats van grotere te installeren. Het gaat ervan uit dat je misschien wilt zien hoe dingen werken in plaats van te vertrouwen op een prettige abstractie.
Een desktopomgeving zoals Cinnamon versterkt dit door je niet in de weg te zitten. Het start applicaties, beheert vensters op een voorspelbare manier en dringt zich niet op als de belangrijkste factor in je productiviteit. Deze ingetogen betrouwbaarheid zorgt ervoor dat eenvoudige systemen zelfvoorzienend blijven in plaats van dat er extra lagen nodig zijn.
Deze aanpak proberen op een platform dat het bestandssysteem verbergt, scripting ontmoedigt of automatisering als een geavanceerde hobby beschouwt, zou veel moeilijker zijn. Linux maakt het voorstel echter eerder verstandig dan roekeloos.
Waarom was het beter om gereedschap te verwijderen dan het te verbeteren?
Hoe heeft deze ervaring mijn manier van werken veranderd?
De grootste verandering was psychologisch. Ik stopte met het najagen van de perfecte configuratie en begon met het elimineren van obstakels. In plaats van me af te vragen of het gereedschap krachtig genoeg was, vroeg ik me af of het überhaupt nodig was.
Ik heb Todoist en Obsidian niet opnieuw geïnstalleerd. Niet om ideologische redenen, maar eerlijk gezegd omdat ik ze niet miste. Linux had al alles wat ik nodig had, onder alle extra lagen.
Het vervangen van drie productiviteitsapps maakte me geen superheld. Het zorgde er alleen voor dat mijn werk rustiger, samenhangender en makkelijker te hervatten was. Dit bleek een veel betere upgrade dan welke nieuwe app ik de afgelopen jaren ook heb geprobeerd.
