Streaming heeft een belangrijke mijlpaal bereikt: in mei 2025 zal het officieel kabeltelevisie en traditionele uitzendingen samen overtreffen. Dit moment zou een groot feest moeten zijn voor degenen die hun kabelabonnement hebben opgezegd. Maar als iemand die jaren geleden al van de kabel afstapte, begin ik iets te voelen wat ik niet had verwacht: een soort nostalgie.
Snelle links
Streaming overtreft officieel de kabeltelevisie en traditionele televisieuitzendingen qua kijkdichtheid.
We hebben eindelijk een cruciaal keerpunt bereikt. Voor het eerst in de televisiegeschiedenis heeft streaming het traditionele tv-kijken officieel overtroffen. Volgens Nielsen-rapportStreaming vertegenwoordigt nu 44.8% van het totale tv-kijken (mei 2025), terwijl traditionele uitzendingen en kabeltelevisie samen slechts 44.2% uitmaken. Een kleine, maar historische marge.
Maar ik voel me een beetje in conflict. Is dat niet wat We hebben er allemaal jaren naar uitgekeken.Het onvermijdelijke einde van kabeltelevisie, de opkomst van alles-op-aanvraag, en een toekomst waarin we volledige controle hebben over wat we kijken en wanneer we het kijken. Het streaminggebruik is sinds 71 met 2021% gestegen, terwijl het kabelkijken met 39% is afgenomen. De cijfers liegen er niet om: we hebben allemaal gestemd met onze afstandsbediening en onze portemonnee.
Netflix blijft de streamingmarkt domineren en behoudt zijn positie als populairste streamingdienst voor het vierde jaar op rij. Het platform verbrak ook streamingrecords met exclusieve NFL-wedstrijden op Eerste Kerstdag 2024. Ondertussen is YouTube een belangrijke speler geworden, goed voor 12.5% van het totale tv-kijken in mei.
Met andere woorden, het zappen is officieel voorbij met algoritmes, on-demand afspeellijsten en autoplay previews. Dat is eigenlijk een indrukwekkende prestatie. Maar terwijl iedereen het einde van de kabel viert, verlang ik ernaar om het terug te krijgen.
Niet omdat ik denk dat kabeltelevisie beter is, maar omdat streaming – ironisch genoeg – steeds meer moeite lijkt te kosten.
Door de fragmentering van streamingdiensten is de keuze lastig geworden.
Weet je nog toen Netflix gewoon Netflix was? Toen je er redelijkerwijs van uit kon gaan dat de meeste series en films daar terecht zouden komen? Die tijd lijkt een verre herinnering. Tegenwoordig is het streaminglandschap gefragmenteerd in tientallen verschillende diensten, die elk een eigen plekje in de entertainmentwereld proberen te veroveren.
Uit het rapport van Nielsen blijkt dat de lijst met streamingplatforms met de hoogste kijkcijfers is uitgebreid van vijf diensten in 2021 naar elf in 2025. Dat is meer dan een verdubbeling in slechts vier jaar tijd. Netflix, YouTube, Hulu, Prime Video, Disney+, Paramount+, Peacock, Max, Apple TV+ en de groeiende lijst van gratis, advertentie-ondersteunde diensten zoals Pluto TV, Roku Channel en Tubi. Ik vind dit verwarrend. Dat zijn elf apps, elf interfaces en elf abonnementen – en, in theorie, elf verschillende programma's die je half tegelijk bekijkt.
Wat onze kijkervaring had moeten vereenvoudigen, is een complexe puzzel geworden. Ik merk dat ik meer tijd besteed aan het beslissen wat ik ga kijken dan aan het daadwerkelijk kijken. Eerst moet ik onthouden welke dienst welke serie aanbiedt. Dan moet ik weten of ik nog steeds geabonneerd ben op die dienst. En dan moet ik beslissen of het de moeite waard is om me te abonneren op een ander platform, alleen voor één serie die ik wil kijken.
Het "Netflix Effect" dat in het rapport wordt genoemd – waarbij series succesvoller worden na de overstap naar Netflix – illustreert deze chaos perfect. Series zoals Suits en Young Sheldon hebben een nieuw publiek op Netflix gevonden, ook al werden ze oorspronkelijk elders uitgezonden. Maar voor de kijker zorgt dit voor nog meer verwarring. Waar komt deze serie oorspronkelijk vandaan? Waar kan ik hem volgende maand kijken? Is hij er nog steeds?
Gratis streamingdiensten groeien snel, maar ze lijken veel op kabeltelevisie.
De ironie is dat gratis, advertentie-ondersteunde streamingdiensten (FAST) booming zijn. Kanalen zoals Pluto TV, Roku Channel en Tubi zijn samen goed voor 5.7% van het totale tv-kijken – meer dan welk streamingnetwerk dan ook. Deze diensten groeien niet alleen omdat ze gratis zijn, maar ook omdat ze een vertrouwde ervaring bieden: de mogelijkheid om simpelweg de tv aan te zetten en te genieten van vooraf gemaakte content. Deze aanzienlijke groei maakt ze een aantrekkelijke optie voor consumenten die op zoek zijn naar betaalbare en handige alternatieven.
Maar vanuit mijn perspectief zijn deze diensten in wezen kabeltelevisie met extra stappen. Je ziet nog steeds advertenties, je bent nog steeds beperkt tot voorgeprogrammeerde content en je hebt nog steeds te maken met content die constant wordt verspreid op basis van licentieovereenkomsten. Het belangrijkste verschil is dat je deze content via een app bekijkt in plaats van via een kabelontvanger. Dit betekent dat je dezelfde basiservaring hebt, maar met enkele extra complicaties met betrekking tot de toegang tot online content.
Ik merk dat ik deze diensten de laatste tijd steeds vaker gebruik, en niet per se omdat de content beter is. Soms wil ik gewoon de tv aanzetten en iets kijken zonder te hoeven kiezen wat ik wil kijken. Dit gevoel van gemak en eenvoud maakt deze diensten zo aantrekkelijk, ondanks hun beperkingen. Ze bieden een gemakkelijke en snelle entertainmentoplossing, vooral wanneer je geen tijd of zin hebt om te zoeken naar iets specifieks om te kijken.
Live-evenementen en sportwedstrijden zijn nog steeds leuker op de traditionele kabel.
Ondanks alle vooruitgang in livestreamingtechnologie blinkt traditionele televisie nog steeds uit in het uitzenden van live-evenementen. Hoewel streamingdiensten de wereld van live sport beginnen te betreden – zoals Netflix die NFL-wedstrijden streamt en NBC die de Olympische Spelen uitzendt op Peacock – blijft de ervaring anders.
Er zit een sociaal aspect aan het kijken naar live tv dat streamingdiensten nog niet volledig hebben kunnen nabootsen. Als iedereen in je buurt tegelijkertijd naar dezelfde voetbalwedstrijd kijkt (noem het alsjeblieft geen voetbal), als je je vrienden kunt berichten over een reclame tijdens de Super Bowl terwijl je weet dat ze die net hebben gezien, als je kunt deelnemen aan realtime gesprekken op sociale media over een live-evenement – dat is iets dat verloren gaat wanneer iedereen via verschillende platforms kijkt en te maken krijgt met vertragingen en laadproblemen. Soms crasht de hele app onder de belasting.
Streamen heeft ons ook ongeduldiger gemaakt. We zijn er zo aan gewend geraakt om hele seizoenen achter elkaar te kijken dat een week wachten tussen afleveringen ouderwets lijkt. Maar er was iets bijzonders aan "afspraak-tv" – het wachten, de voorpret en de gedeelde culturele momenten die je meemaakt als iedereen tegelijk naar hetzelfde kijkt. Dat gevoel van verbondenheid en gemeenschappelijke ervaring is nog sterker wanneer je live kijkt via de traditionele kabel.
Ik verlang nog steeds naar een kabelabonnement om tv te kunnen streamen.
Ik weet dat dit misschien gek klinkt, vooral als het komt van iemand die jaren geleden al gestopt is met kabeltelevisie, maar ik begin het te missen. Niet vanwege de te dure pakketten, de slechte klantenservice of de eindeloze stroom reclames, maar vanwege de eenvoud.
Met kabeltelevisie zette je de tv aan en zapte je door de zenders tot je iets vond om te kijken. Je hoefde geen wachtwoorden te onthouden, je geen zorgen te maken over de snelheid van je internetverbinding, meerdere abonnementen te beheren of te zoeken naar het platform dat de serie uitzond die je wilde kijken. Het was gewoon makkelijk en overzichtelijk.
Het Nielsen-rapport suggereert dat de dominantie van streaming ten opzichte van traditionele tv tijdelijk kan zijn en fluctueert, afhankelijk van het seizoen en de beschikbare content. Een deel van mij hoopt dat dit waar is. Niet omdat ik wil dat streaming mislukt, maar omdat ik geloof dat er ruimte is voor beide modellen om naast elkaar te bestaan. Concurrentie creëert innovatie en verbetert uiteindelijk de gebruikerservaring.
Misschien gaat de toekomst van televisie niet over het volledig vervangen van het ene format door het andere. Misschien gaat het erom de juiste balans te vinden tussen keuze en eenvoud, tussen controle en gemak, tussen de toekomst en het vertrouwde gemak van simpelweg de tv aanzetten en iemand anders laten bepalen wat er vanavond gekeken wordt. Deze balans is wat er momenteel ontbreekt in onze overvolle streamingwereld.
Tot die tijd blijf ik hier maar door zes apps scrollen, terwijl ik probeer te onthouden waar ik gebleven was in die serie. Je kent die serie wel. Er zat een man in. Of misschien een hond. Maakt niet uit. Goede content vinden is op zich al een hele klus geworden, en daarom waardeer ik de eenvoud van ouderwetse kabeltelevisie.
